Hayat ne idi bizler için? Ansızın ölüp gitmek mi yoksa sonu olmayan hayallerinin peşinden koşmak mı? Bembeyaz bir sayfayı kapkara çiziklerle doldurmak mı yoksa başkalarının sayfalarını karartmak mı? O, pamuk iplik yumaklarının üzerinde sımsıkı sarılmışcasına, salına salına sürerken neleri bırakıyor geride, neleri yaşamamıza izin vermiyor kendinden sonra? Soruyorum, durmadan soruyorum… Hangimiz anladık ki onu, neden bizlere bahşedildiğini hangimiz anladık? Neden bembeyaz başlar ve neden kapkara biter? Nedenini söyleyin bana, neden yaşıyoruz hâla? Sonsuzluğun kıyısında dolaşan hayatlarımız, dünyaya sımsıkı sarılmışken bitiveriyor işte.Dünyalar, sevenlerimizin başına yıkılırcasına…Kapkara bir mürekkep akıyor damarlarımdan, kapkara…Gözlerim kara, gökyüzü kara…Nerede maviliklerimiz, ...

Aşk hakkında söylenen her söz, söyleyeni aşktan uzaklaştırır. Belki de uzaklık yakın olmaktır’ Tasavvufta, arap alfabesinin ilk harfi olan elif, şekil itibariyle "1" rakamına benzemesinden ötürü hem tanrının tekliğini hem de evreni ve tanrı'yı bir kabul etmenin simgesi olarak kabul edilir, şu halde aşkın elif hali her şeyin "1" olması ve kabul edilmesi halidir. Ya da ilahi, yani mecazi olmayan, yani gerçek aşktır bir nevi. Aşkın Elif hali, lal olmuş dillerin göz perdesindeki yanılsamanın ötesidir. Aşkın ve Elif’in arasındaki yolun kendisine aşık olmaktır bu hal, bir güzelden en güzele giden serüvendir aslında. ...

Kocaman bir akvaryum... Biri sağ köşesin de, diğeri sol. Biri turuncu aslan yelesi gibi başında taşıdığı tacı ile diğeri ise minik ve gökkuşağından çalınmışçasına tüm renkleri üzerinde barındıran cazibesi ile yüzdükleri yerin hiç önemi olmadan salınan iki arkadaş balıkmış onlar. Küçük dünyaların da birlikte oyunlar oynar, yemek savaşları yapar, akvaryumun taşlarını sayarlarmış. Küçük tatlı hapishanelerin de birbirlerine olan aşklarını söyleyemeden gözgöze bakar dururlarmış. Dokunmadan, yüreklerin de hissederek yaşarlarmış aşklarını. Minik balık her gün tıpkı bir dilber gibi ince ince süzülür, dudak kıpırdatan hareketleri ile kocaman balığın yanından geçermiş gözlerini kaydırarak. Büyük balık ...

Yıllarca önceydi. Orta Anadolu’nun bir köyünde öğretmenliğimin ilk erken güz günleri… İlk kez bir köy de yaşamaya başlamama rağmen pek bir sorunla karşılaşmamıştım. Köyde bana verilen lojman mevcut okulumun bahçesinde olmasına rağmen; eski bir caminin ve buna bağlı bir metruk mezarlığa denk geliyordu. Bunun dışında yeni caminin musalla taşı ise oturduğum odanın 10–15 metre ötesindeydi. Kısacası tek başıma yaşacağım ev eski bir mezarlığın içine inşa edilmişti. Bu eve yerleşmeden önce köyde yaşayan öğretmen arkadaşlarım bunun bir sakıncasının olup olmayacağını sordular. Sordukları aslında ölülerden ve benzerlerinden korkup korkmadığımdı. Bende Güneydoğu Anadolu’dan gelen ...

"herkesin kıyılarında, sınırlarını çocukluğunun çizdiği bir uçurum mutlaka vardır! " Mezopotamya, kıyılarına yaşam sunan Dicle ve Fırat nehirlerinin arasında kalan medeniyetin asıl beşiği olarak bilinen topraktır. İnsanlık tarihinin ilk adımlarını attığı eşsiz bölgedir. Can alan, can veren Dicle ve Fırat… Adlarına ağıtların yakıldığı, yanan her yüreğin minnet duyduğu nehirler… Mezopotamya bilinen ilk okur-yazar topluluklara ev sahipliği yapmış bölgede birçok medeniyet gelişmiştir ve bu sebeplerden Medeniyet(ler) Beşiği olarak da anılmıştır. Hiçbir zaman Mezopotamya olarak anılan belirli bir siyasi mevcudiyet olmadığı gibi sınırları belirli bir bölge değildir. Basit anlamda yunan tarihçileri bu bölgeyi anmak ...