“herkesin kıyılarında, sınırlarını çocukluğunun çizdiği bir uçurum mutlaka vardır! ”

Mezopotamya, kıyılarına yaşam sunan Dicle ve Fırat nehirlerinin arasında kalan medeniyetin asıl beşiği olarak bilinen topraktır. İnsanlık tarihinin ilk adımlarını attığı eşsiz bölgedir. Can alan, can veren Dicle ve Fırat… Adlarına ağıtların yakıldığı, yanan her yüreğin minnet duyduğu nehirler…

Mezopotamya bilinen ilk okur-yazar topluluklara ev sahipliği yapmış bölgede birçok medeniyet gelişmiştir ve bu sebeplerden Medeniyet(ler) Beşiği olarak da anılmıştır. Hiçbir zaman Mezopotamya olarak anılan belirli bir siyasi mevcudiyet olmadığı gibi sınırları belirli bir bölge değildir. Basit anlamda yunan tarihçileri bu bölgeyi anmak için bu ismi anmışlardır

Mezopotamya’nın üzerinde medeniyetin henüz dişlerini dökülmediği ve canavarlaşmadığı binlerce yıl önce atıldı insanlık tarihindeki ilk uygarlığın temelleri. Dünyanın ilk ve en eski uygarlığı, Dicle ve Fırat nehirlerinin aşağı kıvrımları boyunca Basra Körfezi’ne kadar uzanan alüvyal ovalar üzerinde uzanan Sümer ülkesinde doğdu . Ama bunun aksine kısa bir zaman öncesine kadar özellikle batı dünyası tarafından dünyanın en eski uygarlığının “Yunan Uygarlığı” olduğu kabul ediliyordu.

Yapılan arkeolojik kazılar sonucunda ele geçen materyaller “Sümer Uygarlığı”nın dünyanın en eski medeniyeti olduğunu göstermiştir bize.
Çarkta yapılmış çömlek kaplar, tekerlekli araçlar, gemiler (günümüzle karşılaştıracak olursak ufak birer tekne), heykeltıraşlık, anıtsal yapılar . Fakat bu buluşlar arasında en önemlisi ve insanlık tarihinin en büyük devrimlerinden biri sayılan “Karasaban”ı icat etmeleridir.
Sümerliler kanal, baraj ve büyük tapınaklar inşa etmişlerdir. Biliyoruz ki bu gibi büyük yapıları inşa etmek kesin hesaplama ve ölçümleri gerektirmektedir. Buradan yola çıkarak Sümerlerin matematik ve geometri alanlarında kendi dönemlerinin en uzman kişileri olduklarını söyleyebiliriz
Sümer tapınakları, birer din merkezi olmalarının dışında aynı zamanda kendi dönemlerinin bütün bilimlerine ev sahipliği yapmışlardır. Başta astronomi olmak üzere matematik, geometri, tıp, eczacılık, edebiyat ve daha bir çok alanda faaliyet göstermişlerdir. Buradan Sümer rahiplerinin din dışındaki daha birçok bilim dalında uzmanlaştıkları sonucunu çıkarmamış olmamız olanaksızdır.

Tüm bunların yanında Mezopotamya üzerinde yaşanmış olan tarihi olaylar bu yaşlı bölgeye daha da önem kazandırıyor. Nuh Tufanı bu topraklar üzerinde olmuş ve tarihin ilk efsanesi böylece yazılmıştır. Ayrıca tarihin bilinen en eski destanı olan Gılgamış Destanı da bu topraklar üzerinden çıkmıştır.

Tarihiyle, kültürüyle, halkların mozaikliğiyle, güzelliğiyle Mezopotamya maalesef günümüzde bu güzelliklerle değil halkların kendilerini sindirmesi, orta doğunun bitmeyen savaşlarıyla anılmakta, insanlık tarihine tanıklık etmiş bu topraklar şimdi de bu yok oluşa şahitlik etmektedir.

Her şeye rağmen Mezopotamya dünyanın en önemli bölgelerinden biridir. Gezmek, görmek ve tarihe tanıklık etmek için insanların bu bölgeleri ziyaret etmeleri şarttır…

Çiçekler ile bezenmiş kocaman bir cennet bahçesiydi onun yüreği…

Ucu bucağı olmayan bir tarlaydı. Tohumlar ekmişti. Göklerden inen tıpkı bir at sürüsü hızıyla toprağa düşen, damlalarla can bulmuştu o tohumlar. Her birine ayrı ümitler, ayrı hayaller yüklemişti. Kiminin adını Nergis, kiminin adını yasemin koymuştu. Bazıları o inat ettikçe yine de saklanmış kalmışlardı ekildikdikleri toprak evlerinde, bazıları ise direnişe geçmiş üzerine yağacak tek bir su damlasına bile razı olmuştu, nefes almak istercesine.

Çiçekler ile bezenmiş kocaman bir cennet bahçesiydi onun yüreği…

Bazen bir gül olmuş, bir ömür gibi yüreğe saklanmış, bir ümit gibi saçlara takılmış, bir anı olmuş defterler arasında kurutulmuştu. Bir nergis, bir gül kokusuna gizlenmişti tüm hayalleri, ümitleri. Toprağına ayak vurmuş, kokusuna el değmiş, hayatına süs olmuştu. Yaprakların da damlalar birikmiş, usul usul serinletmişti o çiçekleri. Bu damlalar o çiçeklerin sıcak yaz günleri direnişleri olmuştu.
Tel karelik bir tablodur bu cennet. Baktıkça bakıp, daldıkça zevke gelip, sanki kapısı aralanan…
işte o aralandıkça ben de bir kelebek gibi o kapıdan içeri süzülüverirdim. Pembelerin, beyazların, mavilerin, turuncuların arasından geçer onların birbirleri ile yarışa girdikleri bir çiçek cennetine doğru uçardım. Çiçeklerin arasından ince uzun bir yol giderdi hayal dünyama doğru. Yürüdükçe dalar, daldıkça düşünürdüm. Kokuları rüzgarlarla harmanlanıp bir demet olur gelir asılır kalırdı burnuma ve yaprakları takılırdı saçlarımın arasına. Bu güzelikler ile dolu, baktıkça, kokladıkça, doyulamayan cennet aşkı, işte taa o yaşlarda başlamıştı bende ve nergisler hala 14 yaşım kokar…Onun sayesinde..
O böyle bir dünya kurmuştu kendisine. Hayatı ile özdeşleştirebileceği en güzel şeyleri seçmişti sevmek için. Şimdi aramıza yıllar ve yollar girmiş olsa da ben bilirim ki, onun cennet yüreğinde, kokladığı nergisler gibi, benim kokumda asılıp kalmıştır burnunda. Hayran olmuşumdur gücüne ve sabrına…

Çiçekler ile bezenmiş kocaman bir cennet bahçesiydi onun yüreği…
ANNEM in yüreği…

not: annem ne kadar kıymetini bilemediğimi bildiğimi bil diye yazıyorum.

[View with PicLens]

Diğer familyalara ait olan gübre böcekleri, Geotrupidae familyasına (Toprak-Sıkıcı gübre böceği)  aittir.Scarabaeinae familyası, 5.000′den fazla böcek türünü bünyesinde barındırmaktadır.

Çoğu gübre böceği, topladığı gübreyi küresel şekilde yuvarladığı için; merdane böceği olarak da bilinmektedir.Yuvarladıkları gübreyi besin kaynağı veya kuluçkaya yatmak için kullanırlar.Diğer gübre böcekleri tünelciler olarak bilinirler.Bu böcekler buldukları gübreyi neresi olursa olsun bulacakları bir yere gömerler.Bu türe mensup olanlar ne yuvarlarlar ne de yuva yaparlar.Sadece gübre içinde yaşarlar.

Gübre yuvarlamasına örnek olarak, vizörümüze takılan bir gübre böceğini sizlere sunmak istedik, yalnız ses efektlerini biz ekledik Haberler ola….

[View with PicLens]

Karıncalar gibi yuvasına gömülmeye başlayan insanlarıyla, kendini ve şehri serinletmeye başlar.

Üşütmez sonbahar…
Yerlere dökülen sarı yapraklarıyla verir önce işaretini. Kış geldim demez, geleceğim der. Ardından serin yağmur damları eşlik eder bu güzel mevsime. Bu damlalar kimi zaman bir çiçeğe düşer, yapraklarında ki minik gölleriyle kuşları besler, kimi zaman camlarımıza, bazen de ona direnircesine yürüdüğümüz yollara yanaklarımızdan süzülüverir. Usulca…

Toprak kokar şehir, memleketimizden esip gelmişçesine. Çocukluğumuz kokar, anılarımız kokar, düşlerimiz kokar, annemin hızlıca topladığı ıslak beyaz çamaşırları kokar ve bu kokular balkonuma kadar yükselir, koşarak bir Türk kahvesi yaparım kendime, sonsuz bir serinlik yüreğimize doğru hızla doluşurken tertemiz bir şehir gülümser bize yükseklerden. Dökülen sarı yapraklar uçuşmaya devam eder uçurtma misali rüzgara direnirken. Bereket yağdırır, mis kokulu çamlar kendini beğenmiş bir dilber edasıyla salınır, elimizin ulaşamadığı en uç noktalarda. Rüzgarlar da dalgalanır yapraklar, toprakların canına can katar damlalar. Sıvarım paçalarımı, değdiririm topraklara ıslak ayaklarımı. Uzaklarda hiç tanımadığım bir evin mutfağında çay demlenir, kokusu toprakla harmanlanıp balkonuma kadar yükselir. Sonra kış “ben geldim” der ve “hoş geldin” demeyi beklemeden davetsiz misafir gibi bir anda içeri girer. Yağmurun izini bıraktığı ıslak caddeler bu defa kar taneleriyle eşlik eder bu tabloya. Beyazlığı ile huzur dağıtır kar taneleri düştükleri her yere.Bir çarşaf gibi örttüğü yer yüzü ve tıpkı bir gelinin saçlarına takılıp kalan o beyaz yapraklar gibi, karlı ve güzel bir manzara hakim olur şehre. Öncesi sonsuz temizlikte bir beyazlık…

Sonrası kirli ve çamurlu şehrim…Şairlere şiirler yazdırır, kimilerine besteler yaptırır, bazen hüzünlü yüreklere eşlik eder.Kimileri de benim gibi oturdukları yerde bir beste yapar hayatını dizelere döker.
Bu bahar son “SONBAHAR” mı dır?

Bir daha gelmeyecek gibi mi uğurlanır ?. Vedaları sevmem ben. her sonbahar benim için ilk sonbahardır, kış ne kadar sevdiremese de kendini bana, sonbaharları severim ben ve her sonbahar aynı duyguları yaşar aynı sözleri söylerim.
Bu yaşadığımız sanki uzun yıllar sürecek bir kışın ilk sonbaharıydı…

Tarihin ilk yazılı kaynaklarında da Botan vadisinin tarihteki yerini görmek ve okumak mümkün. Grek kökenli xenephon’un kaleme aldığı ‘Anabasis’ adlı on binlerin dönüşünü anlatan eserde yunanlı komutanın konakladığı alanın Bağgöze ve mışar ovası(lodi) olduğu belirtilmektedir. Bu vadi dünyanın en güzel vadilerinden biri olduğu halde, maalesef, sistemin politikaları gereği adeta araştırılmaktan muaf tutulmuştur. HES Ilısu barajı kapsamında yapılan arkeolojik kurtarma kazıları ilk olarak, Motit köyünde başlandı.Burada bulunan Türbe Höyük bilimsel olarak kazıldı. Ardından Başur Höyük ve Çattepe Höyük ler bilimsel olarak kazılmaya başlandı.

Siirt arkeolojisinde uruk dönemine ait kâseleri ve yaygın bir şekilde halaf kültürüne ait keramikleri, yapacağınız basit bir yüzey araştırmasında bile görmek mümkün. Siirt’in bir kültür mozaiği olduğu ve bu kültürel zenginliklerin Siirt’in arkeolojisinde saklı olduğunu bilmekte fayda var.

[View with PicLens]

12►

Turuncu pelerini ve saçları rüzgârın salıncağıyla oyuna bırakmış, kız ise oyunu pamuk şeker gülümseyişiyle tatlandırmaya çalışıyordu.
Uğur böceği küpeleri ona bu oyunda yardım ediyorken babası oyunun dışında karın tokluğuna pembe tatlar satıyordu yoldan geçenlere. Belki de tek amacı küçük pamuk şeker prensesinin pembe toz bulutlarından düşlerini gerçekleştirmesini sağlamaktı.

Kim bilir belki de tezgâhın Truva atı gibi olması mutlu sonlu bir zaferin simgesiydi. Sadece babası değil küçük kız da pembe yanaklarından şeker dağıtıyordu yoldan geçenlere tatlı bakışlarıyla. Bunun dışında bizlere de çocukluğumuzu yansıtılıyordu buğulu camlardan.

Çocukluk oyunlarımızı, pembe şekerlemeleri ve kocaman düşleri koşturtuyor gözlerimizin arka bahçelerine pamuk şeker prensesi.

Küçük bir tebessümü büyütüyoruz vizörden kaleme yansıyan bu yazımızda. Pamuk şekeri tadında düş yolculuğuna davet ediyorum sizleri bir çocuğun kalbindeki sevginin saflığında…

[View with PicLens]

Sessizliğin sesine sahip kelebeklerim, göz bebeklerinizde duyguların senfonisini bestelerken; düşsel bir yaşamın melodik dokunuşlarının notalarını saklıyorlar, saklımızda olana. ‘mavi gözyaşı kelebekleri ‘nin sürgün mevsimlerinde sessiz bir çığlık olarak haykırdığı ölüm gerçeği ise uçları eguvani bir aldanıştır bizlere…

Her vacip olan katlimden sonra, cesedimin giydiği üryan giysinin aynada ki yansısı kelebek desenlere dönüşürken; kayıp ruhum; gülümsemelerimle ‘gözü yaşlı mavilikler’ damıtıyor. Her mavilik içinde taşıyorken bir kelebek hıçkırığını; sürgündeki baharın bilge çiçeği papatyaları, sırılsıklam maviliklerimle büyütüyorum, insanlık dünyaya birazcık daha kelebeksi bakabilsin diye…

Hangi hüzün kozasında bekletiyor kelebekler özgürlüğü?
Hangi özlemdir bu renk renk çiçeklerin puldan kanatlara?
Hangi aşkın öyküsüdür bu sonsuz yaşam?
Zaman kanat dağıtıyorken tırtıllara niyedir insanın bu sürüngensi yaşamı?
Kanat sesleriyle cevaplıyordu soruları Gözyaşı kelebekleri, renkleri belirsiz sözcükler döküyordu kozalardan ve bir kelebeğin ütopik yaşamı böyle beden buluyor Seyduna’nın hıçkıran mavilik türküsünde…

Masum ve siğil yüklü bir sol elin başkalaşımındaki evrimdir kelebeklerin hikayesi. Bir tırtıl bekleyişi ile çoğalan ‘gözyaşı kelebeklerim’ acıyan kalbimin ağır işçileri olarak ancak bu kadar sözü taşıyabildi…

Gülümsemelerim ve teşekkürlerim tüm kelebeklere…

Mavi denince zihnimiz ne sunuyor göz kapaklarımıza? … Denizi, gökyüzünü, gezegenimizin rengi ya da erkek çocuk olduğunu anlasınlar diye bebeklere giydirdiğimiz kıyafetin rengidir. Kutsal gücün simgesi, sevgilinin gözleri ve Arapçada ‘su gibi’ manasına gelen “ma’i“ yani mavidir… Ama mavinin sadece bunlardan ibaret olmadığını sadece bir renk olmadığını anlatacağım sizlere.

Kimi zaman huzur bulduran, kimi zaman depresyona sürükleyen, kimi zaman tatlı, kimi zaman soğuk ama her sevilen şey gibi kusurları hoş görülesi renklerin kraliçesidir mavi olabildiğine özgürlük kokan…

Denizin ve gökyüzünün rengi olduğu için sonsuzluğu çağrıştırır. İkisinin birleştiği yer olan ufuk çizgisi de mavidir bu yüzden aldatan renktir mavi.

Benim içinse Mavi en güzel düşün simgesi Varlık ve Yokluk felsefesinin zemin rengidir. Düşlem yumaklarının rengidir mavi; bedenimi saran, dolanıp duran fakat bir türlü kurtulamadığım -ki burada kurtulmak kaybetmektir kutsal mavi ruhu. Ölümün sadece yokluk olamayacağını anlamış dünyalıların ölümden sonraki görecekleri ilk renktir mavi. Çünkü cennettin yürüyen merdivenleri mavidir. Ağlayan ve ağlatan, dokunuşlarında çiçekler açtıran, doyuran ve bağışlayan, yasemin elbiseli cennet kokulu düş perisinin kanatları mavinin en güzel tonuna sahip ve tüm bunların yanında gözyaşının da rengi mavidir… Karanlığı yaran Mum kızının, acıya gülümseyen Seyduna’nın gözyaşları mavidir…

Bir dervişin -ki şarabı masmavi olan ve mavi masallara sürükleten bir yanı Mecnun bir yanı Leyla, bir yanı Yusuf bir yanı Züleyha masallarının, gözyaşlarının aktığı yerde eskitilen mavi aşk şarabının müptelası sarhoş dervişin kendisidir mavi. Hem şarap hem derviştir mavi.

Sadece bir renk değil; felsefesi yapılan, varlığın varlıkla açıklanamayacağının objesi, Hiçlik ve Benlik kavramlarının kesiştiği düşlemlerdir mavi. Hayatın ve aşkın, sonsuzluğunu içinde barındıran kısaltılmış bir haldir mavi.

Mavi başlangıç ve bitişin aynı nokta üzerindeki izdüşümüdür…