Translate to English...
Nerede maviliklerimiz, nerede mavi gülüşlerimiz?
Hayat ne idi bizler için? Ansızın ölüp gitmek mi yoksa sonu olmayan hayallerinin peşinden koşmak mı? Bembeyaz bir sayfayı kapkara çiziklerle doldurmak mı yoksa başkalarının sayfalarını karartmak mı?
O, pamuk iplik yumaklarının üzerinde sımsıkı sarılmışcasına, salına salına sürerken neleri bırakıyor geride, neleri yaşamamıza izin vermiyor kendinden sonra? Soruyorum, durmadan soruyorum… Hangimiz anladık ki onu, neden bizlere bahşedildiğini hangimiz anladık?
Neden bembeyaz başlar ve neden kapkara biter? Nedenini söyleyin bana, neden yaşıyoruz hâla?
Sonsuzluğun kıyısında dolaşan hayatlarımız, dünyaya sımsıkı sarılmışken bitiveriyor işte.Dünyalar, sevenlerimizin başına yıkılırcasına…Kapkara bir mürekkep akıyor damarlarımdan, kapkara…Gözlerim kara, gökyüzü kara…Nerede maviliklerimiz, nerede mavi gülüşlerimiz? Şimdi gösterin bana.Gösterin ki inanayım sonsuz mutluluklara.
Tertemiz bir hayat sona eriyor ömrünün baharında.Yaşadıklarını sormayın bana; kim bilir kaç gökyüzü, kaç güneş tanıyacaktı, kaç dala konacaktı daha.Hep beraber gülücüklerini sayacaktık, hep beraber gülecektik onla…
Düştü hepsi birer birer düştü o gülücüklerin….
Mekanın cennet olsun, allah seninle olsun kardeşim…
Bu şarkıyı, Düş Sokağı Sakinlerini severdin…
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Arama terimleri:mavi nerede,papatyada kaç yaprak var,mavi nerelerde bulunur,mavi en çok nerelerde var,mavi dünyanın nerelerinde bulunur,neyi ki yaşarız onu ölürüz,ecel şerbetini tas tas içerken,sevdiğinin hayallerinin peşinde koşmak,mavi nerelerde var,mavi ölüm nerelerde olur,maviden guluslerimiz vardi,vargit cicegi mavi,var git ölüm bir zamanda yine gel hümeyra,sevdiklerimle olmadıktan sonra yaşamanın anlamı yok,ne güzel gülüşlerimiz,nenreddemavı,nerede kal,nerede o mavi gökyüzü,Neyi ki yaşarız onu ölürüz öldüğümüzde hep yaşadığımızdır,neyi kim yaşarız onu ölürüz
orada kal,gittigin yerde..her ne ise degdimi gidişine? kaç mevsim geçti sensiz…kaç yaprak düştü takvimlerden,sayamadım belirsiz…!!kalp durdugu zaman degil, unutuldugu zaman ölür!!!maleseef mutlulukların sonu yok hep hüsran..etkileyi bi yazı olmuş yüreginize saglık…..
Her ne kadar tanımıyorsam anladımki çok sevilen bir arkadaş…. arkada bıraktıklarını çok üzmüşe benziyor kim üzülmezki böyle erken gidişlere…. Evet erken çok erken olmuş… ölüm ansızım gelen hiç sıraya bakmayan sinsi birşey. Mekanın cennet olsun…
hiç sevmediğim bir kelimedir “başın sağ olsun” Vedat,
dostunu kaybetmiş birine bunu demek haksızlık olabilir
bu yüzden bir şiirle bu yazıya yorum yapmak istedim.
Şarkısını da Hümeyra’dan dinlemeni tavsiye ederim.
dostluk sağlam olduktan sonra cennet cehennem fark etmez dilerim öte dünya vardır…
Sağlıcakla kal!
VAR GİT ÖLÜM
ölüm ardıma düşüp de yorulma
var git ölüm bir zaman da gene gel
akıbet alırsın komazsın beni
var git ölüm bir zaman da yine gel
çıkıp boz kurtlayın ulaşamadım
yalan dünya sana çıkışamadım
eşimle dostumla buluşamadım
var git ölüm bir zaman da yine gel
karac’oğlan der ki konup göçerken
ecel şerbetini tas tas içerken
yine buldum beni senden kaçarken
var git ölüm bir zaman da yine gel
“zamanın aynasında kendimize kestiğimiz kumaş geleceğimiz için biçtiğimiz yaşamı sarmadığına göre, biz hangi kendimizle giydireceğiz ki bedenimizi?” …. her gidiş erken gidiştir ve asıl ölmek unutulmaktır… fevzi kardeşimin unutulacağını sanmıyorum bulunması zor bir dosttu… yaşam ölmekle anlam buluyor derler gidişine anlam veremedik biz… biliyoruz ki burdan çok daha güzel bir yerdesin erken gidişine kırgınız sadece mekanın cennet olsun kardeşim tüm dostlarına ailene sevenlerine allahtan sabır diliyorum…
Ağlarsın…
Ağlamaktan kasılırsın bayılırsın…
Uyanır uyanmaz yine aklına gelen kaybettiğindir yine ağlamaya başlarsın.
Boğazına yapışan bir yumrudan öte yumruktur; nefes alamasın. Susarsın kana kana içersin suyu; içinin yangını sönmez…
Kaybedilenle anıların gelir aklına an ve an… İnanmamak zor gelir yarın dönenecekmiş gibi hissettiğinde olur. Rüyalarına girer o rüya hiç bitmese dersin ve uyanırsın o yok. Aynı rüyayı bir daha görsem dersin, ne güzeldi dersin. Yürüdüğü yollarda yürürsün oturduğu sıralara ve banklara baka kalırsın. Kaybedilenin yaşadığı tüm bu mekânları başkaları kirletiyor hissine de kapılırsın. Anlattığın dersler de yüzü beliriverir ve oracıkta aydınlık gülümsemesi. Belki de kalemi kavrayışı ya da sorduğu bir soru…
Oysa bilirsin ki sonsuzluğun varlığı ölümü anlamsız kılar. Ve bilirsin ki de ölüm bir şeyin yok olması değil dönüşmesidir. ‘’Var olandan gelen her varlık dönüşecektir’’ ölüm ise bu dönüşümün en acı veren adımıdır. Hayatımızdan sevdiğimiz bir kişinin eksilmesi ve eksilenin de yanında bizden parçalar götürmesidir.
‘’… Neyi ki yaşarız, onu ölürüz
—öldüğümüz de, hep, yaşadığımızdır.’’
(Oruç Aruoba)
Kaybedilen usunun en naif ve silinmeyecek yerindedir…
Bilir ve dilersin ki ışıklardadır…
Aydınlıklardadır artık kaybedilen…
Dört yıl geçirilen bir lise hayatı… ardından bir yıl ayrılık ve bu beklenmeyen bitiş.. belki de geride onca sevdiğini bırakıp, kalanların hayal bile edemeyeceği bir hayata başlangıç… Eminim o ayrı dünyanın en güzel köşelerinde yerini almıştır fevzi kardeşimiz, ardında güzel anılar bırakarak…
HAYAT ÖYLE BİR ŞEY Kİ SEVDİKLERİN YANINDA OLMADIKTAN SONRA YAŞASANDA BOŞ ÇÜNKÜ O ZAMAN YAŞAMANIN ANLAMI OLMUYOR SEVDİKLERİMİZİN KIYMETİNİ BİLELİM TABİ KAYBETBEDEN ÖNCE