Nevzat Kalkan

Değerli okurlarım
Dünyaca ünlü mizah yazarımız sevgili Aziz Nesin’in “Hayvan deyipte geçme” adlı kitabını çok severek okumuştum. Burada usta yazar, okurlarının hayvanlarla ilgili kendisine gönderdiği mektupları derlemiş ve çok güzel bir kitap oluşturmuştu. Anımsadığım kadarıyla, kitabın ön sözünde de şöyle yazmıştı: HAYVANLARI SEVMEYEN, İNSANLARI SEVEMEZ…
Bu kitaptan söz etmişken ben de size hayvanlarla ilgili bir yazı değil de; bir bayan arkadaşımın ilginç hayvan sevgisini aktarmaya çalışacağım…
Sözünü ettiğim sevgili arkadaşımın bir yazlığı varmış. Her yaz mevsiminde o yazlığına gider, yaz tatilini orada değerlendirirmiş. Arkadaşım bir gün yazlığa gittiğinde, iki katlı evin içinde bir çekirgeye rastlar. Acele ve telaşla eline aldığı haşere ilacını çekirgenin üzerine sıkar. Hayvancağız bir an sersemleyip hareketsiz halde kalır, ama daha ölmemiştir. Şu var ki artık öldürülmesi çok kolay. Üzerine o zehirli spreyden bir kez daha sıkılsa, işi bitecek. Ama çekirge o çaresiz haldeyken iri gözleriyle, kendisine ilacı sıkan bayana baktığında; sevgili arkadaşım “Tanrım, ben ne yaptım” diye düşünerek, neredeyse ağlayacak hale gelir! İlacı elinden atarak, şefkatle çekirgeyi eline alır ve yazlığın bahçesine çıkarır. Bol-bol hava aldırıp biraz kendisine gelmesini sağlamaya çalışır ve tekrar eve götürüp önüne yiyecek ve su koyar… Bir yandan da ölmemesi için dualar etmektedir:)) Kadıncağızın duaları kabul olmuştur! Çünkü az sonra çekirge neşeyle ötmeye başlamıştır…..
Artık hayvancağızı azat etmesi gerek, değil mi? Ama hayır, o bunu yapmaz!… Bilirsiniz; çekirgeler sürü halinde yaşarlar. Ama dostumuzun çekirgesi tek başına bulunmuştur. Salınması halinde tek başına yaşayabileceğinden emin olmadığı için, onu da yazlığın bir ferdi olarak evde misafir etmeye karar verir. Böylece bütün bir yaz sezonu boyunca yazlıkta birlikte yaşarlar… Bu arada ona bir de isim vermiştir: ALİ…
Nihayet yaz sezonu biter. Havalar da soğumaya başlamıştır. Arkadaşım yazlığını kapatıp gidecektir, ama ya ALİ ne olacak?!?.. Epey düşündükten sonra kararını verir. Başta ALİ’nin sevdiği elma kabukları olmak üzere, evin her tarafına ot-çimen serpiştirir. Küçük kaplara sular doldurur. ALİ üşümesin diye de, ona merdivenlerde bir yuva yapar ve kapıyı çekip gider….
Aradan 3-4 ay geçmiştir. Arkadaşım sürekli ALİ’sini düşünmektedir. Acaba ALİ nasıldır, ne haldedir?… Ve bir gün dayanamaz; kışın ortasında kilometrelerce yol kat ederek, salt bir çekirge için yazlığına gider… ALİ yaşamaktadır… ALİ yuvasına alışmıştır… Yemeklerinin bir kısmını yemiş, sularından içmiştir. Kalanlar da yaza kadar ona yetecektir…. Gönül rahatlığıyla evine döner…
Yazın yine birlikte yaşarlar… Ve bu durum böylece 3 yıl sürer… Sevgili arkadaşım üç yıl sonra yazlığını satar ve ancak bu şekilde ALİ’sinden ayrılır…
Bir başka zaman yaşadığı olay da çok ilginç: Arkadaşım İstanbul’da yaşamaktadır. Bir gün mutfakta yemek pişirmekle meşgul iken, mutfak balkonundan içeriye bir martı dalar ve başına konar! Martının adı EFE’dir! Arkadaşım her fırsatta EFE adını verdiği bu martıyı mutfak balkonunda beslemektedir. Ama EFE bu güne kadar hiç mutfağa girmemiş ve hele arkadaşımın başına hiç konmamıştır. O gün bu olay olduğunda, arkadaşımın evde beslediği minik köpeği, sahibinin başına konan martıya havlamaya başlar. Martı da köpeğe bağırır…:))) Bir süre sonra martı, mutfaktaki kıyma paketini kaptığı gibi, geldiği yerden çıkar gider. İşin ilginç yanı; EFE hırsızlık yapmakla kalmamış, gitmeden önce sevgili arkadaşımın kafasına pislemiştir!!!:)))
Bir başkası olsa martı Efe’ye kızar değil mi? Ama bu arkadaşım yüreğinde yaşattığı hayvan sevgisiyle, ertesi gün balkonuna gelen Efe’yi yine beslemeye devam eder…
Sevgiyle kalın…

ÇÖPTEKİ EKMEK!

Misafirlerimiz gittikten sonra, içilen şarabın mahmurluğuyla biz de uyuduk. Sabaha karşı midemin açlık alarmı vermesiyle uyandım. Mutfaktaki tulumbadan su çekip bolca içtim ve Metin ağabeyin uyanmasını beklemeye başladım. 24 saattir bir şey yememiştim. Bir sigara yakarak açlığımı bastırmaya çalıştım, ama midem kazınıyordu. Nihayet Metin ağabeyim uyandı. Kahvaltıda genellikle bakkaldan 2 yumurta-bir ekmek alır, bazen da peynir ya da zeytin alıp ekmeğimize katık ederdik. Ama o sabah, akşam içtiğimiz şaraba karşın, çorbacıya gitmeye karar vermiştik. Bu durum benim daha çok hoşuma gitti. Çünkü çok açtım ve çorbacıda yiyeceğimiz ekmeğin miktarı da sınırsızdı! Yani karnımı tıka-basa doldurabilecektim…
Giyindik ve tam evden çıkacağımız zaman kapıda postacı ile karşılaştık. O zamanlar telefon yaygın olmadığı için, acil durumlarda telgraf kullanılıyordu. Postacı Metin ağabeyime imza attırıp bir telgraf uzattı. Merakla telgrafı açtığında Metin ağabeyin yüzü allak-bullak olmuştu! İstanbul’da yaşayan babası vefat etmiş, bu yüzden de Metin ağabeyin acilen İstanbul’a gitmesi gerekiyordu. Tren garı bize 50 adımlık bir mesafedeydi. Çorbayı falan unutup, hemen Gara giderek İstanbul’a gidecek bir tren sorduk. Tesadüfe bakın ki; Kurtalan ekspresi 15-20 dakika sonra gara girecek ve İstanbul’a devam edecekti. Biletini alırken ben de bir yandan Metin ağabeyi teselli ediyordum… Nihayet tren geldi ve onu yolcu ettim. Ama bu karmaşa içinde Metin ağabeyim bana para vermeyi unutmuştu!…
Çorba içme hayallerim suya düşmüş ve aç karnına, üstelik 5 parasız ortada dımdızlak kalakalmıştım. Şimdi ne yapacaktım?… Bekar evimizin bulunduğu yerin hemen bir sokak ötesinde Mehmet ağabeyin, annesi ve ailesiyle yaşadığı evi vardı. Arada bir bizi yemeğe davet ediyor ve annesinin yaptığı enfes Siirt yemekleriyle bize ziyafet çekiyordu. Ağzım sulanmaya başlamıştı… Oraya gidip durumu anlatsam, beni doyurmaktan büyük keyif alacaklarını biliyordum, ama bunu bir türlü yapamadım! Eve gidip yatmaya karar verdim. Tam evin kapısını açarken, kucağında ekmeklerle Mehmet abiye rastladım. Fırından taptaze-sıcacık ekmekleri almış eve gidiyordu. Ayak üstü ona Metin abinin durumunu anlattım. O da çok üzüldü… Sonra da “Hadi gel birlikte bir kahvaltı yapalım” diye beni evlerine davet etti. İşte ızdırabımı sona erdirecek fırsat çıkmıştı karşıma. Ama ben ne yaptım dersiniz? Aptal bir gururla “Sağol abi, biz çorba içtik” dedim!!! Oysa yaklaşık 24 saattir kursağımdan hiçbir şey geçmemişti!… Bunu neden yapmıştım?… Anlaması da-anlatması da zor!… Mehmet abi evlerine giderken ben de bekar evimize girdim. Kendi kendime kızıyor, hatta küfrediyordum!!!
Evde yiyecek bir şey olmadığını bildiğim halde, ayaklarım beni doğruca mutfağa götürdü. Metin ağabey ve arkadaşları dün tavada yumurta pişirip yemişler. Yumurtanın bulaşığı tavada duruyordu. Bir de yarım paket margarin. Biraz ekmeğim olsa, o margarinin birazını tavada eritip, ekmeğimi de ona bandırp yerdim. Margarinden de vazgeçtim. Sadece biraz ekmek olsa yeterli olacaktı. Birkaç lokma ekmek… Bir-iki lokma ekmeğe de razıydım. Ama yoktu işte….
“Üç su, bir ekmeğin yerini tutar” derlerdi! Bekar evimizdeki su gereksinimimizi, mutfaktaki tulumbadan sağlıyorduk. Ben de açlığımı bastırmak için tulumbadan bolca su çekerek içtim. Ama açlığımı bastıramamıştım!…
“İştah kesici” niyetine bir sigara yaktım. Ama sigara da tat vermiyordu artık. Hatta midem daha da kazınıyordu… Mutfağa geçip yine bolca su içtim ve kendimi dışarı attım. İçtiğim su açlığımı yatıştırmamış, sadece yürüdükçe midemde lak-lak diye sesler çıkarmaya yaramıştı! Yağmur çiseliyordu… Üzerimde ince bir pardösü vardı. Otobüs param olmadığı için 40 dakika kadar yürüyerek okula gittim. Ama derse girecek halim yoktu. Kantine yöneldim. Birden dün tanıştığım kızı anımsayınca, hemen geri çark ettim. Çünkü dün kızla ayrılırken, bu gün için yine kantinde buluşmaya karar vermiştik. Aranan bir suçlu gibi, pardösümün yakalarını kaldırıp, hızlı adımlarla okulu terk ettim. Yağmur şiddetini arttırmış, az sonra bardaktan boşalırcasına yağmaya başlamıştı. Eve vardığımda iç çamaşırlarıma kadar sırılsıklam olmuştum. Üşüyordum… Çok üşüyordum… Aceleyle üstümü değiştirip, evdeki tek ısınma aracımız olan iki çubuklu elektrik sobamızı yaktım. Ama bu ısı titremelerimi engelleyemiyordu… Yatağa girip, yorganı da kafama çektim. Ağladığımı kimselerin görmesini istemiyor gibiydim!… Tortop bir vaziyette ve de dişlerim birbirine çarparak uyumaya çalıştım…
Aradan ne kadar zaman geçmişti, bilemiyorum. Biraz dalmıştım galiba. Kendime geldiğimde hava kararmıştı… Kalkıp bir sigara daha yaktım. Ama artık sigara bile içemiyordum… Gayrı ihtiyari yine mutfağa yöneldim. Gözüme çöp tenekemiz takıldı… Hiç düşünmeden çöp tenekesini karıştırmaya başladım. Yumurta kabukları, zeytin çekirdekleri derken, tanrıdan bir mucize bekler gibiydim! Ve de tanrı bana beklediğim o mucizeyi gösterdi!!! Çöp tenekemizin dibinde ucundan azcık koparılmış bir bütün ekmek duruyordu. Bir elmas parçası bulmuş gibi, ekmeği aldım. Tahta gibi sertleşmiş, üstelik her yanı küflenmişti… Ama umursamadım. Neredeyse iki günlük açlığın verdiği çaresizlikle, o ekmeği tulumba suyunun altına tutup, küflerinden arındırmaya çalıştım. Az sonra küfün büyük bir bölümü temizlenmiş, üstelik ekmek de yumuşacık olmuştu…
Aceleyle ekmeği hapır-hupur yediğimde; en çok sevdiğim yemeklerden bile daha lezzetli gelmişti bana… İşte nihayet karnım doymuştu!… Odaya geçip bir sigara daha yaktım. Bir yandan sigaramı tüttürürken, öte yandan da yarın ne yapacağımı düşünmeye başladım. Öyle ya? Yarın yine acıkacaktım….

Sevgi-saygımla…