ATEŞ

Ateş ilk akla aşk ateşini getirir bence.Ateşi aşkına canım yakma çıramı der ozan.Geçmişte aşk ateşini söndürmek için dağları delenler,

çöllere düşenler,devlet yıkıp devlet kuranlar vardır.Öyle bir nardır aşk ateşi.Ama tabii ki konumuz aşk ateşi değil sadece.Ateşin her türlüsü, somut yada soyut her türlüsü.

İnsanlığın en eski tarihinden başlamalıyız anlatmaya…Yontma taş çağı,mezolitik çağ,orta taş çağı her neyse artık…İnsanoğlunun ateşle tanışması o kadar eskidir ki…Tanışması ve o andan itibaren hayatının hızla değişmeye başlaması,doğadaki herhangi bir canlıdan farklı olduğunu ispatlaması.

Hani hep sorarız ya “nedir insanı hayvandan ayıran özellik” diye.Cevabı kolaydır.”düşünebilmesidir”.Yani insan düşünür hayvan düşünemez.Aslında hayır hayvan da düşünür.Benim annemin bir sözü vardı:Hayvan da düşünür,hayvanın aklı var ama fikri yok derdi.Yani düşünür ama ifade edemez,üretemez,müdahale edemez,değiştiremez.İşte insan olmanın en büyük farkı budur.İnsanın çağına en büyük müdahalesi ateşi keşfetmesidir.Peki ne değişti ateşle insanın hayatında?

Başlangıçta insanoğlu doğanın düzenlediği görkemli eylemler karşısında çaresizdi.Yani doğaya hakim değil acizdi.Soğuk oldu dondu,sıcak oldu yandı,hava karardı karanlıkta kaldı,acımasız doğada tamamen savunmasızdı.Doğanın eylemlerine karşı varlığını sürdürmeyi insan ateş sayesinde öğrendi.Ateşle ısındı,aydınlandı,yiyeceklerini pişirdi,kendini savundu,dumanla haberleşti.

Yani insan artık doğanın kölesi değil efendisi oldu.(gerçi şimdilerde acaba doğanın efendisi olmakla iyimi ettik diye düşünüyorum ama bu ayrı bir tartışma konusu)

Ateş insanı yüceltti insanda ateşi.Ateş tanrılaştırıldı,gücün sembolü oldu,efsanelerin vazgeçilmez argümanı oldu.Mitolojinin Prometeusları,Kawaları,Ergenekonları doğdu.

Ateşi ,dolayısıyla iktidarı elinde tutan zalim tanrılardan ve krallardan ateşi çalan kahramanlar,tarihin etli kemikli kahramanları kadar itibar gördü.Kimi zaman bir milletin tarih sahnesine çıkışı maden yüklü bir dağı ateşle eritip,anayurtlarına yerleşmeleri olarak kabul edild.,K imi zaman ateş, destanlardaki ejderhaların ağzından çıkan ve onları ulaşılmaz varlıklar haline getiren bir şey oldu.Ateşe tapmak kendi başına bir inanç unsuruna dönüştü veya yanan taşların olduğu Olimpos Dağları tanrıların dağı oldu.Yani hep saygı, korku,gizem literatürü ateşle başladı..

Geçmişte dolaşıyoruz mademki savaşlardan söz etmeden olmaz.Komutanların”ateş”sözüyle başlamış dünyaları alt üst eden savaşlar ve seferler ve yine bir dağın enginlerine çıkıp yakılan bir ateşle ilan edilmiş büyük zaferler.Dünya tarihinin en çok kuşatma gören şehri  İstanbul Rumların o çok meşhur Grejuva ateşi yüzünden alınamamış.Ateş tamamen yok oluş,mahvolma demekte olabilir veya çok ciddi bir varlık sebebi de olabilir.Ateş bir felaket simgesi olarak da görülebilir bir bereket simgesi olarak da…Bir yerde evlerin bacaları tütüyorsa,ocaklar yanıyordur,orada hayat vardır,bereket vardır demektir.Ama o ateş o ocakları söndürebiliyor da…

Yani insanın tanıdığı andan itibaren hem sevdiği,hem saydığı,bazen korktuğu,bazen tapacak kadar yücelttiği ama hep ihtiyaç duyduğu ve asla vazgeçemedikleri vardır ya…

Be Sociable, Share!

•